ΔΝΤ : Θεία δίκη ή σπάει το απόστημα;

Print this article

Υποβάθμιση από τη Moody’s, τα spreads «χτυπάγανε» ταβάνι, το χρηματιστήριο είχε Μεγάλη Παρασκευή, προσφυγή στο Δου Νου Του, και το μόνο που έμενε, ήταν να ακούσω τις καμπάνες για την εξόδιο λειτουργία, μιας χώρας που κάποτε λεγόταν Ελλάδα.

Κάτι τέτοιες στιγμές θυμάμαι το Μήτσο. Τον έχω ανάγκη. Σήκωσα αμέσως το τηλέφωνο.

-Χαμός πάλι σήμερα με τις ειδήσεις Μήτσο. Μας μαυρίσανε την καρδιά. Spreads από δω, ΔΝΤ από κει, CDS παραπέρα, υποβαθμίσεις, εκθέσεις, επιτροπές, τι γίνεται ρε φίλε, μπαλάκι έχουμε γίνει; τι είναι όλα αυτά, για κάντα μου λιανά εσύ που ξέρεις πέντε αράδες οικονομικά γιατί θα τρελαθώ.

-Μπαλάκι, μπαλάκι έχουμε γίνει Μπάμπη, καλησπέρα, και τις ρακέτες τις κρατάνε από τη μία μεριά η Αμερική και από την άλλη η Γερμανία.

Και να καρφώματα από εδώ και να ψιλοκρεμαστές από κει. Και να σκεφτείς ότι το ματς είναι ακόμα στο πρώτο set. Ένα ματς γοήτρου με τεράστια οικονομικά συμφέροντα από πίσω, στο οποίο η Ελλαδίτσα δεν είναι θεατής, αλλά δυστυχώς πρωταγωνιστής. Το μπαλάκι.

-Και όλα αυτά ξεκίνησαν από τη χρεοκοπία μιας Αμερικανικής τράπεζας;

- Η χρεοκοπία της Lehman Brothers πράγματι ήταν η αρχή, θεωρήθηκε από πολλούς σαν σφάλμα, αλλά τα γεγονότα έρχονται να αποδείξουν το αντίθετο.

-Δηλαδή;

-Ήταν μια πανέξυπνη στρατηγική κίνηση. Η Αμερική θυσίασε σκόπιμα μια τράπεζα αφού πρώτα, η τράπεζα αυτή, είχε φροντίσει να φορτώσει όλο τον κόσμο με πολύπλοκα τοξικά χρηματοοικονομικά προϊόντα, σε συσκευασία ΑΑΑ, με πρώτο και καλύτερο πελάτη τις μεγάλες γερμανικές τράπεζες.

-Πολύ σατανικό ακούγεται το σενάριο…

-Μετά από αυτό οι γερμανικές τράπεζες, και όχι μόνο, βρεθήκανε με την πλάτη στον τοίχο.

Χάσανε σε μια μέρα μέσα, τεράστια κεφάλαια με αποτέλεσμα να βραχυκυκλωθούν, να αποδυναμωθούν και μαζί με αυτές και το ευρώ, και το ματς δεν θα σταματήσει παρά μόνο αν κάποια στιγμή γράψουμε ευρώ – δολάριο = Χ.

-Και γιατί διαλέξανε εμάς για μπαλάκι ρε Μήτσο, τι προσόντα είχαμε; κάναμε καλύτερο γκέλ;

-Τι να σου πω, αν σκεφτείς ότι κατά βάθος δεν είμαστε συμπαθείς σε κανένα από τους δύο παίκτες, σου λύνω την απορία; Το θέμα δεν είναι όμως, μόνο η συμπάθεια. Έπρεπε να υπάρξει θύμα. Ένα θύμα με προσόντα, όχι μόνο οικονομικά αλλά και γεωπολιτικά.

-Αυτό μου θυμίζει σενάριο πολέμου.

-Αν δεν το έχεις καταλάβει Μπαμπίνο, έχουμε μπει στο μεγαλύτερο παγκόσμιο οικονομικό πόλεμο που έχει γνωρίσει ποτέ ο πλανήτης. Με τους ίδιους όπως πάντα πρωταγωνιστές.

Την Γερμανία από την μία πλευρά και από την άλλη την Αμερική. Με την Κίνα και την Ρωσία να παρακολουθούν τα γεγονότα και να σιωπούν … προς το παρόν.

-Καταλαβαίνω, έστω και αν είμαι φιλόλογος, ότι δεν φτάνει μόνο η αντιπάθεια όπως λες, αλλά θα πρέπει να συνυπάρχουν και τα ανάλογα πατήματα για την επιλογή τους αυτή.

-Σωστά. Από τη μεταπολίτευση και μετά, όλο πατήματα φτιάχνουμε και ακόμα μυαλό δεν έχουμε βάλει. Το πρόγραμμα του Henry όλα αυτά τα χρόνια εφαρμόστηκε κατά γράμμα.

-Ποιόν Henry εννοείς;

-Τον Henry… το 74 … μετά τα γεγονότα στην Κύπρο … θυμάσαι τι είχε πει;

-Για φρεσκάρισε λίγο τη μνήμη μου …

-Είχε πει τότε, ότι ο Ελληνικός λαός είναι πολύ δύσκολος για να τα βρεις μαζί του, γι αυτό θα πρέπει να τον πολεμήσουμε διαφορετικά. Να τον αλλάξουμε.

Με δυο λόγια, του διαλύουμε τα πιστεύω, την οικογένεια, τις παραδόσεις και πάνω απ’ όλα, τον υπερχρεώνουμε. Και πράγματι έτσι έγινε.

40 χρόνια τώρα η οικογένεια βρίσκεται σε κρίση, οι παραδόσεις, η θρησκεία και η αγάπη για την πατρίδα απασχολούν πια μόνο τους γραφικούς και όσο αφορά το οικονομικό, αφού μας τα πήραν το ‘99 με τη φούσκα του ΧΑΑ, για 10 συνεχόμενα χρόνια, μετά από αυτό, φάγαμε μια απίστευτη πλύση εγκεφάλου «πάρε κόσμε δάνεια» και αφού μας υπερχρεώσανε, για δεύτερη φορά, μας κολλήσανε το ΔΝΤ και άντε τώρα να ξοφλήσεις.

Και τα περισσότερα τα έχουν πάρει δημόσιοι υπάλληλοι. Αυτοί εξαπατήθηκαν περισσότερο απ’ όλους. Τα πήραν αυτοί που σήμερα σηκώνουν το σταυρό του υπεύθυνου και την κατακραυγή όλου του κόσμου.

Έβλεπαν οι τράπεζες μισθοδοσία Δημοσίου και τους αρκούσε για εξασφάλιση. Τώρα που το Δημόσιο βαράει φαλιμέντο, τι κάνουμε;

-Και όλα αυτά γίνανε από τους «φίλους» μας;

-Ναι, αλλά όχι άμεσα. Εκμεταλλευτήκανε και ενισχύσανε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, ρεύματα, ιδεολογίες και πολιτικά πιστεύω που κυριάρχησαν στην χώρα μας όλα αυτά τα χρόνια και που στόχευαν ακριβώς στα σημερινά αποτελέσματα.

Στη μείωση της παραγωγικότητας, στη συντριβή του ιδιωτικού τομέα και στην αύξηση των δαπανών του Δημοσίου.

Τα χρήμαπου τόσα χρόνια παίρναμε από τη ΕΕ, αντί να γίνει μοχλός ανάπτυξης διασπαθιζόταν δεξιά και αριστερά για να περνάνε καλά οι ημέτεροι. Τζίτζικας η δουλειά φίλε.

Φτιάχτηκε ένα σατανικό σκηνικό πλαστής καλοπέρασης χωρίς αντίστοιχα οικονομικά ερείσματα και αν υπήρχαν αυτά, όπου υπήρχαν, ήταν από δάνεια και φουσκωμένες κάρτες.

Και αυτό το γνωρίζανε και οι πέτρες, και καλύτερα απ’ όλους οι φίλοι του Henry που τρίβανε τα χέρια τους. Και εμείς το παίζαμε μάγκες!

Όλοι να χωθούμε στο Δημόσιο. Αλλά τι να κάνει και ο κόσμος. Αυτό ήτανε το μοντέλο που πούλαγε όλα αυτά τα χρόνια. Η σιγουριά του Δημοσίου.

Ή κάνω λάθος; Και να που φτάσαμε σήμερα να μην μας φτάνουν ούτε τα δανεικά για να χορτάσει το μοντέλο.

Γιατί γι αυτό το μοντέλο δανειζόμαστε και γι αυτό το μοντέλο καταστρεφόμαστε σαν χώρα, γιατί δεν νομίζω κάποιος που έχει ένα μαγαζί, ή εγώ που δουλεύω στην νταλίκα, θα πάρουμε τίποτα ευρώ από τα δανεικά που ζητάμε για να μην πτωχεύσουμε.

-Ούτε ευρώ τσακιστό …

-Ναι, αλλά, όταν πτωχεύσουμε σαν χώρα, θα μας πάρει όλους η μπόρα. Το πρόβλημα λοιπόν ήταν εκεί και το βλέπαμε όλοι μας. Το βλέπαμε, αλλά δεν μιλάγαμε.

Και αν τολμούσες να πεις κάτι, γινόσουν γραφικός και ξενέρωτος. Το σχέδιο Henry είχε καταφέρει να ποτίσει βαθιά συνειδήσεις και συμπεριφορές. Είχε επηρεάσει όλα τα υγιή κύτταρα της κοινωνίας μας και τα είχε νεκρώσει.

Το κακό βρισκόταν παντού - στους διεφθαρμένους κρατικούς μηχανισμούς, στους πολιτικάντηδες, στο ρουσφέτι, στη μόστρα, στην ασυδοσία, στην αρπαχτή, στον παλαιοκομματισμό, στην πελατειακή σχέση, στους ψευτοσυνδικάλες, στους δήθεν, στους «διανοούμενους».

Αυτή ήταν η Ελλάδα της μεταπολίτευσης, αυτές ήταν οι αξίες που προσκυνούσε και αυτά είναι τα αποτελέσματά της.

ΔΝΤ, spreads, CDS, και δε συμμαζεύεται. Αποτελέσματα που θα τα λουστούμε εμείς φίλε και τα παιδιά μας, γιατί αν ψάχνεις για κάθαρση … σώθηκες.

Αυτοί που μας ρίξανε στον γκρεμό, έχουν κάνει τη μπάζα τους, και τη μούντζα την έχουν ήδη ανοίξει και μας χαιρετάνε. Αλί από μας …αν και …

-Αν και … τι;

-Αν και για να είμαι δίκαιος, κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί το μέγεθος της κρίσης που θα ακολουθούσε. Ούτε ο πολύς ο κόσμος που δεν φταίει, αλλά ούτε ακόμα και αυτοί που φταίνε και που βάλανε το χεράκι τους. Κανείς.

-Και πιστεύεις ότι τώρα με το ΔΝΤ στην πλάτη μας θα πάμε καλύτερα;

-Πιστεύω ότι κανείς Ευρωπαίος «υπεύθυνος» δεν ξέρει στην πραγματικότητα ούτε τι θέλει αυτή τη στιγμή, ούτε τι πρόκειται να κάνει στο μέλλον.

Κάνουν όλοι σπασμωδικές κινήσεις και λάθη. Και οι λιγότερο που φταίνε για τα λάθη που γίνονται σήμερα είναι οι κυβερνήσεις των κρατών που βάλλονται.

Άλλα τους λένε το πρωί, άλλα τους λένε το βράδυ. Τι να κάνουν; 16 χώρες στην ευρωζώνη, και όλοι σφυρίζουν το δικό τους σκοπό. Τα έχουν κάνει μπάχαλο.

Ο καθένας λέει το μακρύ του και το κοντό του. Κεντρικό σχεδιασμό έχουν μόνο το μεσημέρι που τρώνε. Ντροπή. Αυτό νοιώθω μόνο, ντροπή.

Δεν υπάρχουν καπεταναίοι σήμερα φίλε, πουθενά, πάρτο χαμπάρι. Το πλοίο πάει μόνο του, ακυβέρνητο. Έχουμε μπει στον Κάβο Ντόρο με εννιάρι και στη γέφυρα υπάρχουν μόνο μούτσοι…

-Δηλαδή… πάμε για ευρωπαϊκό φούντο;

Next Page>>

<< Back